Een legendarische overwinning

PEC Zwolle tegen Ajax, dat is vaak geen feest voor blauw en wit. Uitgezonderd een bekerpot in Rotterdam, een jaar of zeven geleden. Voor de laatste zege aan de Ceintuurbaan in de Eredivisie moeten we een eeuwigheid terug, naar de zwartwit periode. De vier thuisoverwinningen van PEC Zwolle tegen Ajax komen uit de jaren tachtig. Twee zeges in 1980, met Ben Hendriks, Jan Hendriksen, Ron Jans en Tjeerd van ‘t Land als doelpuntenmakers. En twee winstpartijen in het legendarische jaar 1988. De Europa Cup 2-winnaar uit Amsterdam verliest eerst met 2-0 van de ‘Supercracks-boys’, met de legendarische groene shirts. Een half jaartje later speelt PEC in de maagdelijke witte shirts met de drie strepen. Zonder shirtsponsor, zonder opsmuk. Maar Ajax - een club in paniek - wordt weggeblazen.

Het is pas september, maar in Amsterdam is trainer Kurt Linder al de laan uitgestuurd. Spitz Kohn zit op de bank en weet niet wat hij meemaakt. Dat kan Michel van Oostrum zich nog helder voor de geest halen. De spits van PEC heeft jarenlang in De Meer gespeeld, maar daar de hoofdmacht niet gehaald. ,,Met die wedstrijd word ik nog regelmatig geconfronteerd’’, zegt Van Oostrum lachend.

,,Ajax is mijn club. En ik heb een band met Zwolle, waar ik nog trainer van Berkum ben geweest.’’ Over die wedstrijd? ,,Voor rust had het 0-3 moeten zijn’’, weet Van Oostrum nog dondersgoed. Het scorebord blijft echter onaangeroerd en dat mag vooral Wim Jonk zich aantrekken, hij mist vrijstaand voor doelman Gert Abma drie opgelegde kansen. ,,Na rust werd het 1-0 door Ed Roos. En 1-1 door Arnold Mühren? Bij Ajax speelde Frank de Boer voor het eerst, Bryan Roy viel nog in.’’ Met het geheugen van de aanvaller is niets mis. Ajax zet met Rob Witschge, Stefan Petterson en Dennis Bergkamp best een aardige aanval op het veld. De momenten van Van Oostrum komen daarna. Hij scoort op aangeven van Jerry Cooke de 2-1 en na een actie van sneltrein Edwin van Ankeren de 4-1. ,,Ik kan me vooral herinneren dat ik achterlijk liep te juichen, haha. Inclusief een grote snor, want dat was heel hip in de jaren tachtig."

De spits rent uitzinnig van vreugde voor de hoofdtribune langs. Twee armen omhoog, twee vingertjes de lucht in. Met een idioot dansje er bovenop. ,,Het waren mijn eerste doelpunten in de Eredivisie. Bovendien was ik net hersteld van een kruisbandblessure, die ik had opgelopen toen ik net bij PEC was. Dokter Ponsen heeft mij geopereerd en ik mag mij gelukkig prijzen dat ik daarna nog heel lang lekker heb kunnen spelen. Dat geluk had in die tijd lang niet iedereen. PEC Zwolle kan de stunt niet verzilveren. Een week later verliest de ploeg bij Roda JC, weer een week later tegen PSV zit Van Oostrum tot zijn eigen verbazing op de tribune. ,,Uitleg? Die kreeg je niet hoor. Ik kwam uit Amsterdam, ik denk dat ik een iets te grote mond had.’’ Tussen de spits en trainer Theo Laseroms komt het niet meer goed. De legendarische overwinning is aan het einde van het seizoen ook geen bal waard. De manschappen van Laseroms degraderen uit de Eredivisie, samen met VVV en BV Veendam. ,,Voor mijn gevoel ben ik alleen nooit gedegradeerd’’, stelt Van Oostrum, die Zwolle snel inruilt voor Old Boys in Zwitserland en daarna vooral heel veel doelpunten maakt voor FC Emmen. De twintig botsingen tegen de Amsterdammers op het hoogste niveau leveren de uitdager sinds 2002 slechts drie remises op. Gelukkig is er nog die bekerfinale om bij weg te zwijmelen.

Foto: Jan Drost